KIRCHENTAG IN BERLIJN KIRCHENTAG IN BERLIJN



Terug van de Kirchentag in Berlijn: vanwege de onverwachte drukte op de ring moesten we Wittenberg helaas links laten liggen, maar daarvóór had ik met duizenden anderen op de Strasse der 17.en Juni ademloos staan luisteren naar het interview met Bundeskanzler Merkel en (former) Mr. President Barack Obama. Hoe ontspannen beide regeringsleiders daar in hun stoel zaten en ernstig ingingen op de gestelde vragen.
Of zij alles gerealiseerd hadden wat zij hadden gehoopt, antwoordden beide nuchter en bescheiden: ook als machtigste man, vrouw ter wereld waren er zaken, die hen niet gelukt waren. Beide hadden voor grote dillema's gestaan en hadden moeilijke keuze moeten maken. Maar nu Obama de fakkel had moeten overdragen, bleek hij allerminst ontgoocheld. Hij hoopte op de kracht van nieuwe generaties en wees op de leeftijd van Martin Luther King, toen hij z'n beroemde mars op Washington organiseerde én - heel verrassend - op die van Jezus van Nazareth, toen die voor het eerst in de openbaarheid trad.
Met op de achtergrond de Brandeburger Tor realiseerde ik me hoe symbolisch deze plek voor dit gesprek was. Zoals ook zaterdag, toen we met begeleiding van de Berliner Symphoniker onder het toeziend oog van Schiller het slotkoor van Beethovens 9de symfonie zongen en vrijdag op de plek, waar ooit de muur had gestaan. Toen we op het niemandsland tussen oost en west het avondmaal met elkaar vierden, hoorde ik in de stilte van het gebed een merel. Ooit waren alleen zij het, die konden vliegen van West- naar Oost-Berlijn. Zij de enigen, die niet werden teruggefloten, niet werden neergeschoten.
Ik keek rond: zou er iemand zijn, die die song van het Klein Orkest kende? En net als ik er aan werden herinnerd? Want nu waren wij als die vogels, die over de muur vlogen, over het IJzeren Gordijn, omdat we soms in het oosten, soms in het westen wilden zijn. Omdat er brood gedeeld werd bij de Versoehnungskirche en op het Brandeburgerplein.

Gerard Rinsma

















 

terug