ZONDAG IN DE ZOMER ZONDAG IN DE ZOMER

Het is zondag 10 juli en het weer in het Zillertal in Oostenrijk is regenachtig. Enerzijds spijtig, anderzijds een mooie aanleiding om één van de meegenomen boeken te gaan lezen: ‘Hendrik Groen – Opgewekt naar de eindstreep’. Ik heb dat boek een jaar geleden gekocht van een cadeaubon die ik kreeg nadat ik in coronatijd had gezongen bij een afscheidsdienst van een gemeentelid. Dit boek gaat juist over die merkwaardige periode, waarin vanwege het gezondheidsrisico zoveel niet meer kon en mocht. Ik geniet bij het lezen van dit boek van de humor, die hand in hand lijkt te gaan met de tragiek van het leven met beperkingen en achteruitgang. In de dagboeken van Hendrik Groen staat de Omanido-club centraal; de ‘oud maar niet dood’-club. Zij proberen steeds opnieuw iets van het leven te maken; gebruik te maken van dat wat er is en wat nog kan en zo nodig hulp of ondersteuning in te roepen. Dat neemt het verdriet, de pijn of het leed niet weg, maar maakt het leven draaglijker en geeft het meer waarde. Die insteek spreekt mij aan. Niet alleen als persoonlijke levensvisie, maar ook als het gaat om onze gemeente.
Het afgelopen jaar was ik betrokken bij de totstandkoming van het beleidsplan van de Agnesgemeente en het opstellen van de profielschets voor de nieuwe voorganger. Daar kwam regelmatig de vraag aan de orde hoe wij onze kerkgemeenschap levend(ig) houden. Ik geloof dat dit haalbaar is, mede op basis van mijn inspirerende, verbindende en constructieve ervaringen met de gemeenteleden uit die commissies. En waarschijnlijk zijn de principes van de Omanido-club daarbij ook ondersteunend.
     
Een week later, zondag 17 juli gaan wij in de buurt van Bruneck in Italië naar de ‘Erdpyramiden’; een prachtig natuurverschijnsel. Voordat wij daar aankomen, moeten wij eerst een tocht afleggen door een bos, waar op meerdere locaties aanwijzingen staan, die mij aanzetten tot reflectie. Zo komen wij bij een bord waar je wordt gestimuleerd om met je hand in het water te gaan en met de natte vinger een tekst op een gladde steen te schrijven. Toeristen die ons zijn voorgegaan, hebben dat gedaan. De tekst is al niet meer volledig zichtbaar. Is het water verdampt of zijn de woorden naar de hemel opgestegen? Op een andere plek in het bos wordt de wandelaar uitgenodigd om de boom te omarmen en zo zijn er meer stimulansen om te aarden, te verbinden, de essentie te zoeken en te verstillen. Het roept bij Annette en mij het beeld op van de kapelkuier, die sinds een jaar enkele keren is georganiseerd door kerkelijk werker Annemieke Heerma. Na onze zomervakantie gaan wij met haar en andere gemeenteleden om tafel om daar in het najaar invulling aan te geven. Ik neem de inspiratie mee uit deze wandeling in Italië. Zo krijgt ‘nattevingerwerk’ een heel andere betekenis.

Op zondag 24 juli klik ik rond 9.30 uur op de app ‘Kerkdienst gemist’ en zie- voorafgaand aan de eredienst - Olchert Clevering een canon instuderen met de gemeenteleden. Het is alsof ik erbij ben en het geeft mij een vertrouwd gevoel. Olchert geeft aan dat het mooi is dat iedereen probeert zijn eigen melodie goed te zingen, maar dat het wel fijn is als er geluisterd wordt naar de anderen, zodat het ‘bij elkaar’ blijft. Ik realiseer mij dat dit niet alleen voor het zingen van de canon geldt, maar voor ons functioneren als gemeente. Wat mooi dat zo’n korte zangoefening daarbij voedend is; een overweging eigenlijk, voordat de dienst is begonnen. En dan te bedenken dat veel prachtige koorzang juist wordt gerealiseerd doordat er meerdere stempartijen zijn, met eigen melodieën en tempi, met een prachtige dynamiek en totaalklank als resultaat.
Gerrit-Jan Schaaphok          
(Foto: regenboog bij de Krimmler watervallen, Oostenrijk)



 
terug