TROOST TROOST
TROOST - Annemiek Heerma
De meeste mensen hebben wel een verjaardagskalender in huis. Deze hangt vaak op het kleinste kamertje, het toilet. Als kind kan ik me herinneren dat ik de nachtjes aftelde totdat er een verjaardag aanbrak. Ik kon me ergens op verheugen. Later, als puber verschenen er kruisjes achter bepaalde namen. Dit betekende dat er iemand was overleden, er was geen “vieren” meer, maar herdenken. Ik probeerde dan mijn moeder te troosten door het kopen van een bos gerbera’s, haar lievelingsbloemen.


Hoe wilt u getroost worden?   
Troost kent vele gedaanten, in het boek Dagelijks leven van de schrijfster Renate Dorresteijn(1954-2018), beschrijft ze vijf kenmerken. Ik noem er een paar;
Troost hoeft niet hoogdravend te zijn, een warm bad, een arm om je heen kan al een wereld van verschil maken. Een mens is ook in staat zichzelf te troosten, we stellen ons zelf gerust, we monteren ons zelf op en brengen ons tot bedaren. Een collega vertelde me dat ze zichzelf troost door Maja zeep te kopen, de lievelingszeep van haar moeder. Door de geur van de zeep ervaarde ze haar aanwezigheid. Kunst, boeken en muziek kunnen ons verdriet uitdrukken wat we zelf niet kunnen verwoorden, waar we ons voor schamen of waar we bang voor zijn om het te uiten. Onze alledaagse rituelen kunnen ook troostend werken, ze geven ons houvast in de chaos van emoties als je een geliefde verloren hebt.
Een ander troostboek is de Heidelbergse Catechismus. Het zet met de eerste vraag meteen stevig in: “Wat is je enige troost in leven en sterven?” Dat ik met lichaam en ziel, in leven en sterven, het eigendom ben, niet van mijzelf, maar van Jezus Christus. Dat staat haaks op ons streven naar autonomie, maar zegt wel waar het op staat. God is wat blijft als alles ons ontvalt.

Staat u open voor troost ?
We kunnen pas getroost worden als we ons verdriet toelaten. Het helpt als de ander je bij het verdriet kan brengen. Dat is niet altijd eenvoudig, want we zijn als mens sterk geneigd verdriet uit de weg te gaan. We zijn gericht op geluk en verdriet en moeite kunnen we moeilijk verdragen. Als we verder willen komen hebben we rouw nodig. Daar moeten we de tijd voor nemen. Dat is lastig, vooral in deze tijd, want het moet weer snel ‘gewoon’ zijn.
In november herdenken wij onze geliefden die afgelopen jaar zijn overleden. Wat is het goed om dat samen te doen, daar gaat een grote troost van uit!  Het zware verdriet wordt lichter als we het met elkaar kunnen dragen.

Tot slot, mijn wens is, dat de “Liefde” u mag troosten, wanneer uw hart huilt!
Annemiek Heerma
 
terug