MEDITATIE MEDITATIE
Met het licht in de rug.

De glans is eraf! Dat vertelde een collega eens na het overlijden van haar man. Ja, ze hadden een goed leven gehad samen met hun drie kinderen. Mooie herinneringen aan onder andere de kampeervakanties in Oostenrijk, waar ze prachtige bergwandelingen hadden gemaakt. En nu? Het leek alsof ze voor een donkere afgrond stond, waarin geen licht te bekennen viel. Hoe kom je daar door heen?
Haar woorden deden me denken aan de verheerlijking op de berg, een glansverhaal (Mattheüs: 17, 1-13). Jezus neemt Petrus, en de broers Jacobus en Johannes mee de berg op. Ze beleven daar een topmoment. Boven op de berg wordt een stukje hemel op aarde getoond: Jezus is gehuld in stralend licht, geen spoor van duisternis.
Er is daar ook een ontmoeting met twee mannen uit het Oude Testament: Mozes en Elia. Petrus wil dit goede moment vasthouden en roept enthousiast: “Zullen we drie tenten bouwen?”  Toch wordt er niet op Petrus voorstel gereageerd, want hij was nog niet uitgesproken of er gleed een schaduw van een stralende wolk over hen heen. Hij kan de mannen niet vasthouden, het mooie moment ging voorbij.
Ze kunnen niet blijven op de berg en moeten terug het dal in. Beneden wachten mensen, er is werk te doen. Jezus weet dat hij spoedig gaat sterven. Praat er maar niet over wat hier gebeurd is, zegt Hij tegen de discipelen. De verandering zullen ze pas begrijpen als Jezus door de dood is heengegaan. Zoals ook wij pas werkelijk de verandering beseffen, als iemand er niet meer is.
Voordat ze de weg naar beneden gingen, gebeurde er iets bijzonders. Jezus kwam dichterbij en raakte hen aan. ”Sta op, jullie hoeven niet bang te zijn”. Als er stemmen klinken, die ons angst aanjagen, is daar die zachte aanraking. Deze herinnering mogen ze meenemen de berg af.
Ook wij gaan terug het dal in, in verbondenheid met Jezus, de leerlingen en allen die ons zijn voorgegaan. Met het Licht in de rug!


 
terug